Do stołu siądź z nami też,
Gdy z nagosrebrnych czaszek,
Do stołu siądź z nami też,
Spijać będziemy miód.

Potem, półnagim tancerkom
Maski zedrzemy precz,
By starzec karcący z oddali
Szalonych oczu znał
Czerń, czerwień i łzę.

Aniele, sprowadź mi diabła,
Kurtynę odsłonić już czas.
Ten zew z jaskini donośny.
A ja nie gotowym wciąż.

Balansować nudno, a skrzydła
Błękit krępuje i tnie.
Pomnik mi wznoszą wspaniały,
Choć tylko połowę wiem.

Ja taki teatr mieć chcę,
Bym gdy dopali się płomień
Klękając na węglach w bojaźni,
I tańcząc na węglach radośnie
Spowiadać się mógł nam trzem.