Zostawił za sobą te mgliste pejzaże,
Związane kilkoma wąskimi ścieżkami,
Znajome głosy, nieznajome twarze,
Dzień odchodzący w ślad za ptakami.

Kiedy tam słońce zachodzi za górę,
Tu nad drzewami płynie księżyc w pełni.
Kiedy tam księżyc chowa się za chmurę,
My wychodzimy z podziemnych sypialni.
Nim słowo wypowiem, już jestem starszy.
Nim oczy otworzę, jestem nieżywy.

Jak we śnie słyszę gwizd coraz dalszy
Wielkiej, pluszowej lokomotywy.